DOORSNEDES
Doorsnedes laten de binnenkant van iets zien. Iets wat je normaal gesproken niet te zien krijgt. Het gaat verder dan naakt. Het is een dichte massa die in zichzelf een eenheid is en die op een bepaalde manier gestructureerd is. Als de massa wordt doorgesneden toont hij zich plots open en bloot aan de wereld. Maar zodra het is doorgesneden is het niet meer wat het was. De ordening van de binnenkant is door de war geschopt. Het werkt niet meer, droogt uit, verschrompelt valt uit elkaar. Een kort moment kunnen we de wonderlijke ordening zien van iets wat één geheel is geweest.
Ik weet nog dat ik als kleuter uit school kwam en dat m'n vader een hard, koud beestje aan me liet zien. Het was onze cavia. Hij leefde niet meer. "Hij is dood", zei m'n vader. Het was de eerste keer dat ik met de dood in aanraking kwam. M'n vader bereidde zich voor op een ontroostbare huilbui. Ik keek naar het kleine beestje in de grote hand van mijn vader. Hij zag er nog helemaal goed uit, was alleen koud en hard en bewoog niet, alsof het een pop was. Ik werd plosteling nieuwsgierig hoe hij er van binnen uit zou zien. Er doemde een beeld in mijn hoofd op van een doormidden gesneden vrucht, maar dan een stuk ingewikkelder. Ik zag blauwige puntjes tussen zachtgrijze massa en hier en daar een rode sliert. Maar of het echt zo zou zijn, was ik niet zeker van. Nu hij toch dood was, konden we hem doormidden snijden, dan konden we zijn binnenkant bekijken. Ik stelde dit lumineuze idee voor aan mijn vader. Die had allerlei reacties verwacht, maar niet dit. Hij leek te gaan knikken, even dacht ik dat hij “okee” ging zeggen, maar hij zei "Nee, we gaan hem begraven." Licht teleurgesteld stemde ik in. O ja, begraven, daar had ik nog niet aan gedacht, maar was misschien ook een goed idee.
Het zijn toch een soort geheimpjes die aan je worden onthuld. Door alleen de buitenkant te zien kun je slechts vermoeden hoe het van binnen in elkaar steekt, maar als je de binnenkant ziet is het toch anders dan je had gedacht. Bovendien hebben die innerlijke structuren een enorme schoonheid. Grillig en toch geordend. Is dat ook niet een geheim van het leven? Dat je binnen een bepaalde ordening ruimte moet geven aan grilligheid?
lees meer op
http://www.augusteijn.nl/schilderwebsite/2.html