Magda Augusteijn

ONTWIKKELING

 http://www.youtube.com/watch?v=lu-TOBWT-6s

Op bovenstaand filmpje zie je mijn laatste schilderij in ontwikkeling.

Lees meer >> | 418 keer bekeken

FRAGMENTEN

http://www.youtube.com/watch?v=OfSo86CreOc

Op een plat beeld bepaalt de kijker zelf met welke route zijn ogen over het beeld gaan. Dit gaat vaak onbewust, dus echt bepalen doe je niet. Bij bovenstaand filmpje dat op youtube staat, bekijk je mijn schilderij, maar in welke volgorde je de details bekijkt, heb ik bepaald door middel van cameravoering en montage. Dat en met wat geluid erbij, zorgt voor een heel andere kijkervaring dan wanneer je er zelf voor staat.

TOTAAL MEDIUM CLOSE

Zeggingskracht

In film wordt gebruik gemaakt van verschillende beelduitsnedes. Een ‘close-up’ van iemands gezicht laat goed diens gezichtsuitdrukking zien, de kijker zal makkelijk mee kunnen voelen met de emotie van de afgebeelde persoon. In een ‘medium’ zie je iemands hoofd, schouders en een deel van het bovenlichaam. Zo zie je wat iemand aan het doen is of dat hij in gesprek is met een ander. In een ‘totaal’ zie je iemand van top tot teen en de ruimte waarin hij zich begeeft.

Elke uitsnede heeft zijn eigen zeggingskracht. Binnen de context van een film-verhaal vervult het kader van de afgebeelde persoon een functie: Gaat het op dat moment om de emotie? Gaat het om de acteur in relatie tot iets of iemand in zijn omgeving? In een totaal overzie je de situatie van hoe iemand zich in een ruimte bevindt. Hoe wijder het kader, hoe meer afstand tussen de afgebeelde persoon en de kijker. De kijker zal zich bij een totaal in een speelfilm niet snel betrokken voelen bij de gevoelens van de acteur.


Publieke zone /

Lees meer >> | 1016 keer bekeken

DOORSNEDES

Doorsnedes laten de binnenkant van iets zien. Iets wat je normaal gesproken niet te zien krijgt. Het gaat verder dan naakt. Het is een dichte massa die in zichzelf een eenheid is en die op een bepaalde manier gestructureerd is. Als de massa wordt doorgesneden toont hij zich plots open en bloot aan de wereld. Maar zodra het is doorgesneden is het niet meer wat het was. De ordening van de binnenkant is door de war geschopt. Het werkt niet meer, droogt uit, verschrompelt valt uit elkaar. Een kort moment kunnen we de wonderlijke ordening zien van iets wat één geheel is geweest.

Ik weet nog dat ik als kleuter uit school kwam en dat m'n vader een hard, koud beestje aan me liet zien. Het was onze cavia. Hij leefde niet meer. "Hij is dood", zei m'n vader. Het was de eerste keer dat ik met de dood in aanraking kwam. M'n vader bereidde zich voor op een ontroostbare huilbui. Ik keek naar het kleine beestje in de grote hand van mijn vader. Hij zag er nog helemaal goed uit, was alleen koud en hard en bewoog niet, alsof het een pop was. Ik werd plosteling nieuwsgierig hoe hij er van binnen uit zou zien. Er doemde een beeld in mijn hoofd op van een doormidden gesneden vrucht, maar dan een stuk ingewikkelder. Ik zag blauwige puntjes tussen zachtgrijze massa en hier en daar een rode sliert. Maar of het echt zo zou zijn, was ik niet zeker van. Nu hij toch dood was, konden we hem doormidden snijden, dan konden we zijn binnenkant bekijken. Ik stelde dit lumineuze idee voor aan mijn vader. Die had allerlei reacties verwacht, maar niet dit. Hij leek te gaan knikken, even dacht ik dat hij “okee” ging zeggen, maar hij zei "Nee, we gaan hem begraven." Licht teleurgesteld stemde ik in. O ja, begraven, daar had ik nog niet aan gedacht, maar was misschien ook een goed idee.

Het zijn toch een soort geheimpjes die aan je worden onthuld. Door alleen de buitenkant te zien kun je slechts vermoeden hoe het van binnen in elkaar steekt, maar als je de binnenkant ziet is het toch anders dan je had gedacht. Bovendien hebben die innerlijke structuren een enorme schoonheid. Grillig en toch geordend. Is dat ook niet een geheim van het leven? Dat je binnen een bepaalde ordening ruimte moet geven aan grilligheid?

lees meer op

http://www.augusteijn.nl/schilderwebsite/2.html

Lees meer >> | 587 keer bekeken